بعد از ظهور کمال پاشا ( آتاتورک ) که پایتخت را از قسطنطنیه به آنکارا انتقال داد و جمهوری ترکیه را ایجاد کرد . برای مدت کوتاهی به اعمال ترکان جوان و قتل عام ارامنه توسط آنان اعتراف کرد ولی خیلی زود او نیز روش گذشتگان خود را در پیش گرفت و آن دسته از ارامنه ای را که پس از پایان جنگ به امید زندگی جدید به وطن خود بازگشته بودند، قتل عام نمود و بقیه ارامنه را از کشور بیرون راند و بدین ترتیب ارمنستان غربی ( ارمنستان عثمانی ) از نقشه های جغرافیایی محو گردید. سرزمینی که قریب  به  3000  سال  وطن

ارامنه بشمار می آمد ، امروز جزئی از خاک ترکیه محسوب می شود .
ارمنستان شرقی نیز که در سال 1920 تحت حاکمیت کمونیسم و شوروی در آمد ، دیگر رسماٌ حق نداشت فکر کند که تجزیه شده است . شوروی حتی در سال 1921 قسمتهایی از ارمنستان شرقی را نیز ( شهرهای قارص و اردهان ) به ترکیه واگذار نمود . به همین سبب تا سال 1991 که ارمنستان شرقی مجدداٌ استقلال خود را بدست آورد ، نژادکشی ارامنه در سال 1915 به فراموشی سپرده شد و ارامنه نتوانست کاری موثر در جهت شناسایی  این قتل عام  به دیگر ملل انجام دهند .

دولت ترکیه امروز نیز به نابود کردن کلیساها ، آبادی ها ، سنگ نوشته ها و هر آنچه که اثری از وجود ارامنه در آن نواحی است ، می پردازد . کلیساها و بناهایی که گاه قدمت آنها به 1500 سال می رسد . ترکیه بعلت عضویت در ناتو و هم پیمانی با آمریکا ، پایگاه های ناتو را برای مقابله با نیروهای شوروی سابق ، در شرق ترکیه و در خاک های اجدادی ارامنه مستقر کرده است .

امروزه بیشتر کشورها وقوع قتل عام و نژادکشی ارامنه در سال 1915 توسط دولت وقت ترکیه را به رسمیت شناخته و محکوم نموده اند . فرانسه و ایتالیا از آخرین کشورهایی هستند که مجالس آنها نژاد کشی ارامنه در ترکیه را به رسمیت شناخته اند .

اخیراٌ نمایندگان ارامنه در مجلس شورای اسلامی ایران درصدد ارائه طرحی هستند که در آن خواستار شناسایی قتل عام ارامنه در سال 1915 توسط دولت وقت ترکیه بعنوان اولین نژادکشی قرن بیستم و محکوم نمودن آن می باشند .